(ដោយជូលាងហាក់)
មិនដឹងជាមានខ្មែរ និងបរទេសប៉ុន្មាននាក់កំពុងប្រើវចនានុក្រមខ្មែរ ហើយត្អូញត្អែរថាជាសៀវភៅខ្មែរបង្កើតឡើង
ដោយខ្ជីខ្ជាមិនមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។ សៀវភៅវចនានុក្រមខ្មែរក្របលឿង ដែលខ្ញុំកំពុងប្រើគឺត្រូវបានគេបោះ
ពុម្ពលើកទី៥។ លើក្របខាងក្រៅគេសរសេរថា វចនានុក្រមខ្មែរ ភាគទី១ ភាគទី២។ ខ្ញុំយល់ថាការសរសេរដូច្នេះគឺ
វាខុសរួចទៅហើយ ព្រោះថាវចនានុក្រមនេះជាសៀវភៅតែមួយក្បាល ដោយគ្មានភាគដែលគេត្រូវបូកបញ្ចូលគ្នា
នោះទេ។ ដូចជាមិនដែលឮសោះថា វចនានុក្រមជាសៀវភៅដែលគេសរសេរបោះពុម្ព ដោយចែកចេញជាភាគ។
យើងរាល់គ្នាដឹងហើយថា កំណើតនៃវចនានុក្រម គឺជាជំនួយធំដ៏មានសារៈសំខាន់ខ្លាំងយ៉ាងសម្បើម ក្នុងការជួយ
បណ្តុះបណ្តាលនិងពង្រឹងសតិបញ្ញាកូនខ្មែរ។ នេះជាឫសគល់ដែលបែកមែកបែកធាងវែងឆ្ងាយ ជួយជីវិតខ្មែរទាំង
ប្រទេសឱ្យលូតលាស់ទៅមុខ ទាន់គេទាន់ឯងលើពិភពលោកដែលពោរពេញទៅដោយគ្រោះថ្នាក់គ្រប់ជំពូក។
ប៉ុន្តែក្នុងសៀវភៅនេះ ខ្ញុំបានរកឃើញការសរសេរដោយខ្ជីខ្ជាហើយខុសច្រើនផ្នែកខាងអក្ខរាវិរុទ្ធ និងការរៀបពាក្យ
ពីមួយទំព័រទៅមួយទំព័រ។ នេះជាកំហុសដែលមិនគួរមានសោះឡើយ ក្នុងសៀវភៅវចនានុក្រមដែលជា(មេបន្ទាត់)
ជួយពន្យល់និងតម្រែតម្រង់ចំណេះដឹងរបស់កូនខ្មែរ។ ចុះបើមេបន្ទាត់ហ្នឹង វាវៀចវ៉ចដូចខ្សែដែលកូនក្មេងសរសេរ
មិនត្រង់លើក្រដាសទំព័រអ៊ីចឹង កូនខ្មែររៀនយ៉ាងម៉េចនឹងបានស្ទុះលូតលាស់បញ្ញានឹងគេ? ខ្ញុំមួរម៉ៅចង់បោះចោល
សៀវភៅនេះម្តងៗអីចឹងដែរ តែទប់ចិត្តទុកវាមើលតទៅទៀត។ វាឆ្លុះបញ្ចាំងកម្រឹតនៃការយល់ដឹងតូចទាបនៃសតិ
បញ្ញាខ្មែរ អ្នកដែលមានកាតព្វកិច្ចសរសេរចម្លងឱ្យបានត្រឹមត្រូវ មុននឹងបោះពុម្ពចេញជាសៀវភៅ។
មានពាក្យខ្លះៗដែលខ្ញុំរកមិនឃើញ ដូចជាពាក្យ(អក្ខរាវិរុទ្ធ), (ឆិនឆៃ) ជាដើម។ ពាក្យដែលគេសរសេរបោះពុម្ពខុស
មានដូចជាពាក្យ (ចិត) ជាពាក្យគោលដែលគេពន្យល់ថា (កាត់ជាចំណិត) គេសរសេរ (ចិត្ត) ទៅវិញ។ នេះជាទង្វើ
ខ្ជីខ្ជា មិនប្រយ័ត្នប្រយែងមុនការបោះពុម្ពជាសៀវភៅ ដែលជាមេបន្ទាត់សម្រាប់អ្នកសិក្សា។ កំហុសដូច្នេះប្រហែល
ជាមានច្រើនទៀត នៅទូទាំងសៀវភៅវចនានុក្រមខ្មែរ។ ជាសៀវភៅដែលបង្កើតការច្រឡំបល់ មិនអាចយកជាមេ
បន្ទាត់បានឡើយ។ ហើយពាក្យខាងលើ, គឺពាក្យចិញ្ច្រាំ, គេសរសេរពន្យល់ថា (គឺ"ស្ត"បន្ទោសញាប់មាត់ សរសេរ
ខុសហើយខ្វះស្រៈអី - ត្រូវសរសេរថា"ស្តី"បន្ទោសញាប់មាត់ទើបត្រឹមត្រូវ។
ពាក្យ"ចាវ"គេសរសេរពន្យល់ថា ចាវគ្នា - ប្រើតែក្នុងការ"លែង"ល្បែងស៊ីសង។ សរសេរខុស មិនប្រយ័ត្ន ដែលនេះ
ជាទង្វើនៃគំនិតខ្ជីខ្ជា មិនប្រិតប្រៀង មិនយល់សារៈសំខាន់ដ៏ធំ នៃសៀវភៅជាមេបន្ទាត់សម្រាប់អ្នករៀនសូត្រ។
ខ្ញុំយល់ថា ដើម្បីការពារកុំឱ្យមានសរសេរខុស ផ្នែកអក្ខរាវិរុទ្ធ គេគួរបង្កើតជាខ្សែពិនិត្យ ដែលមានមនុស្សឆែកឆេរ
ទំព័រនិមួយៗ យ៉ាងតិច៤ឬ៥នាក់ ប្រិតប្រៀងអារម្មណ៍ រកមើលពាក្យដែលគេសរសេរខុស ហើយកែតម្រូវ មុននឹង
បញ្ជូនទៅក្នុងការសម្រេចចុងក្រោយដើម្បីចាប់ផ្តើមបោះពុម្ពជាសៀវភៅ។ លើទំព័រនៃវចនានុក្រមខ្មែរសម័យថ្មីគួរ
មានភ្ជាប់រូបភាព សខ្មៅ និងរូបភាពពណ៌, រូបថតឬគំនូរតូចៗ, ដើម្បីជាជំនួយបញ្ជាក់បន្ថែម, ជាលម្អនិងជាចំណាប់
អារម្មណ៍អ្នកអានចំពោះសៀវភៅ - វានឹងធ្វើឱ្យសៀវភៅហ្នឹងមានគុណភាពល្អហើយតម្លៃខ្ពស់។
នេះជាដំណើការដែលមិនពិបាកសម្រេច ឱ្យមានជោគជ័យសោះឡើយ។ វាគ្រាន់តែស៊ីពេលច្រើនតែប៉ុណ្ណោះ ក្នុង
ជំហាននៃដំណើរការជាលើកដំបូង។ ប៉ុន្តែកាលណា ការព្យាយាមដោយយកចិត្តទុក បានទទួលជោគជ័យចប់ចុង
ចប់ដើមសព្វគ្រប់ហើយ វានឹងមានប្រយោជន៍ធំដ៏យឺនយូរជាដរាបតរៀងទៅចំពោះសង្គមខ្មែរទាំងផ្ទៃប្រទេស៕៚
ខ្ញុំ, ជូលាងហាក់, ពីសហរដ្ឋអាមេរិក...